HOME









Over mij:         Autonoom beeldend kunstenaar, dat is de titel waarmee ik in 2018 de deuren van de Willem de Kooning academie te Rotterdam uitliep. Een tijd, omhult door een cocon van veiligheid, die plaats bood aan de ontwikkeling van mijn menselijk brein. 

        ‘Ik ben, ik was, was me’, de eerste regel, tevens alomvattend, van het gedicht dat mijn eindwerk woordelijk communiceert. Een performance, de wassing, en een sculptuur, het lichaam. Een combinatie die oproept de dood weer deel uit te laten maken van het leven. ‘Was me zoals je me na mijn geboorte waste. Zo liefdevol als je het water over mijn huid liet stromen. Je de spons over mijn lichaam wreef. Het gevoel van veiligheid dat je mij gaf. Was me na mijn dood, was mijn lichaam dat daar zo levenloos ligt.’ Een fragiel ogend sculptuur van biscuit gestookte klei, dat met liefde en de grootste voorzichtigheid wordt gewassen. Een handeling, -de geur van lavendel en het geluid van opspattend water vullen de ruimte-, die terwijl het water over de huid van de klei glijdt een transformatie teweegbrengt. Van sculptuur naar mens. Van doods naar leven, naar dood. Van natte klei als lichaam naar droge, gestookte klei als bot. Van leven naar dood. 

        Een kleine notie van een werk dat gaat over vergankelijkheid, overgangsrituelen, tijd, emotie, angst, dood, transformatie.    
In geest, lichaam en in materiaal. Alsof menselijke thema’s zich kunnen vertalen in de transformatie van een materiaal, middels de associatie of interpretatie dat het binnen een bepaalde context oproept. 

        Naast dat de bovengenoemde thema’s hebben geleid tot het ontstaan van dit specifieke werk, zijn ze eigenlijk ook vrijwel onlosmakelijk verbonden met al mijn werken. Zo ook nu weer. Want kort gezegd, tijd is herinneren en herinneren is tijd. Emotie is herinneren en herinneren is emotie. Transformatie is herinneren en herinneren is transformatie, enzovoorts. 



                                                                        
       
        Ik heb mij laten vertellen dat er een term is -- deze is me, geheel binnen het thema ‘herinneren’, uiteraard weer ontschoten -- voor het soort werk dat ik maak. Hoewel ik dit niet als mijn doel zou willen bestempelen, -wellicht is het de herkenbaarheid in combinatie met de visuele uitwerking van een diepe eigen emotie-, weet mijn werk mensen te raken. En het is met die gedachte in mijn achterhoofd dat ik me nu, maar ook in de toekomst zal bezighouden met het creëren van een collectie die met een vederlichte vinger de emotie aantikt.